Czas i przestrzeń

 

wnikam w czas
a przestrzeń mnie nie ogarnia
jestem przez nią
niezauważalny
jak oddech
aum
usłyszy mnie tylko
gwiazda skorpiona
która własnym żarem
sama się unicestwi

Gdyby

gdyby nie poczucie winy
z każdej ze swych porażek
uczyniłbym sukces kosmiczny
bez mała
komiczny

Na drugi bok

na początku
jest tylko chęć
zespół wyobrażeń
nie wyzwolonych
utajonych
czekających na znak
możliwych do skorygowania
i przeanalizowania
także do zniszczenia

w trakcie
jest akcja
najdrobniejsze elementy wyobraźni
podążają w postaci ukrytej
do miejsc odpowiednich
by wyzwolić i kontrolować działanie
lecz nawet i wówczas istnieje możliwość
przerwania akcji
co prawda już nie w sposób optymalny
ale nadal skuteczny

na końcu
jest zapomnienie
gdy akcja osiągnęła skutek pozytywny
lub ból i analiza błędów
gdy nie

zdrętwiałe ramię dawało mu się we znaki
już od dłuższego czasu
Maxcel przekręcił się na drugi bok
terapia okazała się skuteczna
zasnął natychmiast

Antysonet

Zobacz przyszedłem
I tak jak za każdym razem
Wygładzam i pieszczę naszą ranę

Tego co pewne nie ma między nami
I nigdy być nie może
Nie dopełnił się okrąg

Krążyć wciąż będziemy
W tym kulawym rytmie
By to co najpiękniejsze
Było dla nas bólem

A to co spełnić się nie może
Życiem pozbawionym
Prawdy Negatywem sensu
Którego nie znamy

Zniszczona ulica

więc już wiemy
dłużej nie dało się ukryć
chaosu ulicy
którą chodziło co dzień
nasze życie
przez te ostatnie lata
skończyło się
podglądanie przez szyby
z piasku
tego
w jaki sposób inni
zarabiają na byt
piekarnia na rogu
jest już rumowiskiem
spod niego
wypełzają niedobitki
niezimnego jeszcze chleba
którego już nie skosztujemy
dobra kwiaciarka
nie da nam bukietu róż
jej kwiaty zachorowały
na śmiertelny strach
w księgarni jakiś łobuz
zamienił kartki ciężkich foliantów
w zwiewne
papierowe samoloty
które niosą
wysoko i daleko
wiadomość dla innych
o tym
że była ulica

Wiersz czarny

wiersz czarny
to życie
o somnambulicznych strofach
w topornej uprzęży groteski
najeźdźca
wojownik którego dzieci słów
usychają gdzieś w pamięci
dręczonej na przykład
zwykłym ludzkim wściekłym
pragnieniem
wody nasycenia
po to by
odruchem ataku
lancy przerzuconej z dłoni w dłoń
pchnięciem
wyzwolić upływ wnętrzności
wojownika
nie mającego dzieci
brata
w walce

wtedy powstaje wiersz
czarny
a raczej
brunatny

Kwiat nieskończoności

ten kwiat ma zapach spokoju
otwiera się na mnie jego cielesność
pręciki przeszłości i pył przeminięcia
gdybym potrafiła zamknąć w dłoniach jego naturę
zachowałabym w nim jedność
i ogrzała o niego ręce
w skończonej nieskończoności