Byle nie ostatni

 

krok i jeden jeszcze
aby opuścić miejsce
którego się boimy
właśnie tak trzeba
nic nie znaczą chęci
kapryśne wiecznie
nie ma wyboru lecz przymus
jeśli jest uśmiech to nie moja twarz
tylko lęku
jeśli myśl – nieprawdziwa do końca
lecz ukradziona w strachu

 

tu musi być strach
kiedy ginie oblicze kształtu
a gdzieś przyczajone czuwa
zwierzę nocnych walk
gdy grożą nam widziadła karmione
atawizmem najpierwotniejszym
bo już nieludzkim
te ze snu embrionów
z krzyku praatomu
w który wstąpił Bóg

 

krok i jeden jeszcze
jesteśmy cieniem na tle nocy
powolnym mieszaniem się ciemności
możemy powiedzieć do niej:
taka sama jesteś jak i my
przenikamy się wzajem
bój się więc także nas
te same prawa zaklęcia
ten sam Bóg od zawsze

 

lecz tak naprawdę inaczej jesteśmy
naiwni
forma w której dostrzegamy cień krzaka
jakże pojemna
jakże ułudnie człowiecza
może lisia albo topielcza
nie udźwigniemy aż tylu kształtów
nie zrozumiemy
za bardzo realni w tym świecie
zbyt samotni

 

krok i jeden jeszcze
w bagienną posokę jeziora Szeląg
po niewidzialnej drodze do namiotów
w marzenie o poranku i ukojeniu
w sen o rybie i mewie

 

tak Anno czekają tam na nas
już nie tylko cienie
mamy przyjaciół tak jak każdy
gromadzimy ich odrzucamy
i kochamy w nich siebie
swój diament samotności i dotyk życia

 

nie nam złamać tę zasadę
niech tak zostanie
po to chociażby
aby był krok i jeden jeszcze

 

oby nie krwawiąca bólem
oderwana głowa mewy ze snu
i mewy z jeziora odchodzący
w cierpienie człowiek
tortura myśli sumienia

 

oby nie złamanie wiary
zapomnienie

nawet za  jakąkolwiek słuszną przyczyną

 

 

 

 

 

 

 

 

 

jezioro Szeląg 

 które w wielu

 wyzwala tożsame doznania 

 bez względu na czas 

 Maxcel 17.05.92

 

Czekając

 

Aby w poezji móc zamknąć
doświadczenie Wieku
i nasz pojedynczy
geniusz
trzeba byłoby umieć
ogarnąć wszystko słowem
Nowym Słowem
Skąd ma Ono jednak nadejść?
Przecież nie z jednego wiersza
jednej książki jednego życia
nawet (…)

 

 

Głosy

Wy! Stwory poranka dwucienie i pokruszone blaski
Duch wasz z esencji przypadku zrodzony
bez woli umysłu Tak jak i my W nas
kalejdoskopy barw zła i głosy

 

Wysłuchaj głosu mój bracie A będzie on
jak o świcie miękki i kojący Będzie trwał
kolorem kwiatu jego rozkwitem wonią
To z nieskończoności szlaków zawirowań czasu
ludzkiej ekstazy i udręki przybył do ciebie
ten ułomny poszum I niech nie zmyli cię
jego pełna nadziei eteryczna konsystencja
Doprawdy jest to coś na kształt błota i krwi
rozprutych tętnic życia
upadłych aniołów
prawowiernych aniołów
masek upiornych
maryjnej elegii
pustych przestworzy

 

Nie rozgrzeszę ani siebie ani was i epoki
z brzydoty wewnętrznych pejzaży Nie w mojej mocy jest
wygłaszanie ponadtrwałych tyrad słów pocieszenia czy zaklęć
Rozgromiliśmy to co w nas trwało gmachem nieporuszonym
przez tysiąclecia strachu niewiedzy ułomnej
ale błogosławionej celowości

 

I nikt teraz nie wypatrzy w krystalicznej mozaice
praprzyczyny sensu – tego atomu co rdzeń swój ukazuje
aby przylgnąć do niego mogły roje losów miłości splecionych
płaczliwego trwania By w ukojeniu zasnąć i wyśnić obiecaną muzykę

 

A my?

 

Spójrzcie oto toczymy czarne myśli
Głowy pełne idei bezcielesnych – opuszczone
Łyk wody i okruch czerstwego chleba
gotowi jesteśmy odrzucić jak truciznę
co spala nas i płodzi śmierć
Nasze zmysły chłoną ostatni akt ciszy
wtulone w miękkość nieba
i ciało

 

Wysłuchaj głosu jak skomli cicho i drży jego napięta cierpliwość
gdy wyrywa się ku tobie z uchodzącej w nicość przestrzeni
Wysłuchaj swego głosu mój bracie

 

                          Maxcel 1991

List do Ernsta Wiecherta

 

 

1.
złamało cię życie przyjacielu
za bardzo jesteś poetą
masz oczy w tamtą stronę obrócone
skąd nie dociera światło
rozumu ani sensu
piszesz że spokoju ci nie dają
specjaliści od faszyzmu
nie ty jeden smakować będziesz
buchenwaldzki razowy chleb
bo wyrzekniesz słowo buntu
i dadzą ci pryczę drewnianą
byś pamiętał że grzechem
jest także miłowanie prawdy
i wolności swego ciała
nie martw się twój umysł
nie przeżyje tego nie uniesie
zapomnisz o narodzie
który krew przemienia w wodę
a wiarę w pomnik – wyrzekniesz się
bogów bólu i poniżenia

 

oto jak stromy jest brzeg ku któremu dążysz

 

2.
czarna wrona
przed nią drżysz niepokojem
nie połamie sobie skrzydeł
nie zdechnie
jest jak Feniks
z tą drobną różnicą
że nie z popiołów boskich
lecz diabelskich się odtwarza
zauważ jaka subtelna różnica
boskość od diabelskości oddziela
bowiem w boskości
wszystko ku zapomnieniu dąży
diabelskość zaś czyni czas
wiecznie powtarzalnym gdzie każda sekunda
w upiorną wieczność przemienia
niezdolność do amnezji zła

 

3.
mniejsza o wroni symbol fanatyzmu
mimo że potrafi sprowadzić na nas
niemyślenie narzucając formę
podobno sprawdzoną a tak naprawdę
szablon
nieistniejącej przecież doskonałości
będziesz bronił się przed realnym pozorem
pisząc
o naszej ziemi
tej na której chłonęły nas wszystkich dni
przykro mi ale wszystko twoje
spełnia się
lasy szumią tam gdzie je posadziłeś
opodal ruin „domu dla poniżonych
i zelżonych”

 

4.
po mojej stronie śmierci
krew historii krąży szybciej
z dnia na dzień nabrzmiewa lekceważenie
nie po twojej lecz po mojej stronie
mordują nieudolnie czas
lecz chyba niczyja to wina
że ma on tutaj tylko
jeden kierunek

 

5.
nie stworzono cię przyjacielu
byś brał lecz abyś dawał
i słuchał nas
nas którzy przed tobą i po tobie byli
otwórz się więc ku nam
bo jesteś bramą
przez nią przenikają głosy i fantomy
wszystko to co lżejsze od powietrza
lżejsze od kuli karabinu
sznura szubienicy
popiołu zmarłych
wszystko to co istnienie przypłaciło
nieistnieniem lub to co aby zaistnieć
musi wesprzeć się nie istniejącym

 

                                               Maxcel II.92 r.

Do obrazu Grünewalda “Kuszenie św. Antoniego”

Pokój światom artyzmu. Mam wizję człowieka, który bie-
rze do ręki pędzel i poluje na olbrzymich przestrzeniach
iluzji. Ustalając w wiecznym bezruchu, w pokrętnym wra-
żeniu skończoności, nieaktywności obrazu, śmierci wizji -
zwierzynę swoich chimer i bólów. Z niezbywalnym piętnem
niepokoju ściga ofiary, zadając nieustanne ciosy pędzlem
- oszczepem jak prymitywny łowca mamutów.
Natura raz za razem wskrzesza w nim radość zwycięzcy.
Dynamika agresji, bezgłośny akt podporządkowania
zwierzyny i oszczepu wojownikowi.
Biorę we władanie wzroku zamurowany świat. Rozkazuję
zmysłom odnaleźć furtkę, najdrobniejszy uskok muru,
wystającą cegłę. Cokolwiek pozostawionego przez czas
i doświadczenie, by przewlec siebie na drugą stronę.

Maxcel